Update Daan: Daan naar huis maar er steekt een schroef uit
Het was een dagje vandaag. Weer een update van Daan. Zaterdag 12 juli 2025. Vanochtend begon Daan de dag weer met zitten in zijn rolstoel. Daan eet nog steeds niet zoals hij voorheen at. Het is allemaal een stuk minder. Ook zijn bleke kleur in zijn gezicht is er nog steeds. Vandaag stond er ook een rug foto gepland. Die moeten ze maken voor ze iemand naar huis sturen die een scoliose operatie heeft gehad.
Vol goede moed gingen wij voor die foto. De uitslag was schrikken. Onderin de rug (Daan had 2 verkrommingen van zijn rug een S vorm) blijkt een schroef uit te steken… Meteen werd er geschakeld. Er moest een scan komen. Ook direct met contrast vloeistof om alles zo goed mogelijk in beeld te brengen.
We merken met Daan en de transfers dat het hem nog steeds pijn doet. Terwijl hij nu alleen nog last moet hebben van zijn spieren volgens de artsen. Maar zou het dan toch zo zijn dat die schroef de boosdoener is.
Schroef zit vlakbij een bloedvat
De schrik zit er bij ons nog steeds in. De schroef die uitsteekt zit vlakbij een bloedvat. Dat heeft de scan uitgewezen. Ook is er direct uitvoerig overleg geweest ook met de orthopeed van Daan die notabene vrij was, die is gebeld / opgetrommeld. Daan zijn eigen orthopeed heeft dus in zijn weekend meegekeken en is er bovenop gaan zitten. Wat nu te doen. Het is eigenlijk keihard… Nu weer opereren durven ze niet aan. Daan overleefd het dan niet. Het is keihard… Dus we kunnen nu niks doen. Daan moet eerst aansterken.
Wij hebben direct aangegeven dat wij het wel heel spannend vinden om Daan op deze manier mee naar huis te nemen. De gedachte dat die ene schroef bij een bloedvat zit… Toch kon Daan naar huis voor nu. Wel moeten wij hem heel goed in de gaten houden. Gaat de huidige pijn niet weg, wordt hij slechter of gaat het minder dan nu, direct aan de bel trekken! Je wilt niet weten, maar ik ben met onze rolstoelbus nog nooit zo snel van Utrecht naar Doesburg gereden. Ik ben in Utrecht de snelweg opgereden vanaf dat moment vol 140 gereden, en 45 minuten later waren we thuis ongeveer. Al is het alleen maar voor Daan geweest, dat hij niet te lang hoeft te zitten. Want op een gegeven moment zie je bij Daan ongemak en gaat hij wiebelen. Het doet hem dan pijn en dan moet hij gewoon liggen.
Mijn gevoel zegt dat Daan te snel naar huis is gegaan
Mijn gevoel zegt mij inmiddels dat Daan te vroeg naar huis is gegaan. 4 dagen na een hele zware operatie is Daan thuis. Op moment van schrijven 23:55u op deze zaterdagavond slaapt Daan nog niet. Hij ligt in bed en doet ze best om te slapen, maar het is hem nog niet gelukt. Hij krijgt nog steeds pijnstilling maar nu in zetpil vorm. Daan kan geen tabletten slikken. Ik hoop echt van harte dat het snel beter gaat met hem. Hij is ook nog steeds zo bleek. En gewoon heel slap.
Toen ik net nog even bij hem was geniet hij van het moment. Hij wil altijd aan mijn baard voelen en aan mijn half kale hoofd, de laatste haartjes zeg maar. Hij pakt me bij me schouders en kijkt me aan. Arme vent denk ik dan. En dat doet heel veel met mij. De afgelopen week waren voor mij de zwaarste in de 11 jaar met Daan. Dit heeft heel veel impact gehad op mijzelf. En we zijn er nog niet. Want wat moet er in de toekomst nog gedaan worden met die uitstekende schroef. En op welke termijn. Als het niet beter wordt misschien wel heel snel, is hij dan sterk genoeg… Want op dit moment durven zijn artsen niets meer te doen. Ik hoop dat Daan snel een beetje beter wordt.
Wij zelf overwegen op korte termijn ook weer het WKZ te contacten als het niet heel snel een beetje beter gaat.
Tot zover deze update. De foto bij deze update is van vanochtend, toen Daan fit was.
