8 juli scoliose operatie Daan
Ergens in 2019 werd per toeval toen Daan weer ziek was bij een long foto scoliose ontdekt. Op het eerste gezicht wisten wij niet hoe wat en waar, we wisten niet eens wat het was. De uitleg volgde. Met het woord ‘in Daan zijn geval moeten we zo lang als mogelijk uitstellen’. Zo lang mogelijk de scoliose operatie uitstellen en rekken waar we kunnen. Het liefst doen we deze pas als hij is uitgegroeid ergens rond zijn 18e. Nu 6 jaar later, met bijna 80 graden scoliose komt de dag eraan waar ik zelf zo tegenop kijk. Die zware operatie voor Daan. Voor papa’s allermooiste man en papa’s allergrootste vriend. Hij heeft geen idee wat er gaat komen, wij weten het al maanden.
De laatste dagen vallen mij zwaar. Ik hik al zo lang tegen deze datum op. De spanningen gieren door mijn lijf. Een knoop in mijn maag. Zo emotioneel als het maar kan. Als iemand die dicht bij mij staat mij maar aankijkt, dat schiet ik vol. De dag die er morgen aankomt heeft mij in mijn greep.
Dinsdag ochtend 8 juli, om 7 uur moeten we ons melden in het WKZ in Utrecht. Ik moet zelf rijden, dat wordt een ritje. 4 uur zal de wekker vannacht al gaan. Zal ik überhaupt slapen? Vrees van niet. Die 8 juli wordt een hele lange dag, een dag van het wachten, wachten en wachten. En daarna volgen minimaal (of langer) nog 24 uur IC. En daarna een week in het ziekenhuis of ook langer.
Ik probeer nu een beetje mijn gevoelens van mij af te schrijven. Maar ook dat is lastig. Omdat ik helemaal niet weet wat morgen gaat brengen. Hoe de dag gaat verlopen, en waar we aan het eind van de dag staan. Natuurlijk ben ik positief, en heb ik alle vertrouwen in de artsen. Maar we weten ook allemaal hoe kwetsbaar Daan is. Vroeger hebben we al diverse momenten gehad, waarbij wij dachten dit komt niet meer goed. Maar zo sterk als Daan was wist hij het te overwinnen.
Ik wil iedereen vragen die dit bericht leest, alle volgers van Daan, iedereen. Is er morgen op 8 juli een moment op de dag waar je even niets te doen hebt. Denk dan even aan Daan. Ik ben niet gelovig, maar ik heb wel het gevoel dat ieder stukje kracht kan helpen.
We hebben de laatste dagen ook allemaal berichten gekregen. Van familie, vrienden, kennissen en zelfs onbekende zoals volgers van Daan. Met allemaal lieve woorden en steunende woorden. Wat ontzettend lief allemaal, dankjewel.
Lieve allemaal, voorlopig is dit het laatste berichtje. Ik zal me hier weer melden op een moment in de toekomst als alles weer een beetje rustig is. Of wanneer er nieuws te melden is.
Papa van Daan.
